Wyzwanie oszczędzania na 52 tygodnie, naprawione: odwróć je, przeskaluj i przestań rezygnować w marcu

Wyzwanie na 52 tygodnie jest proste i znane: w pierwszym tygodniu odkładasz $1, w drugim $2, i tak dalej, aż do $52 w ostatnim tygodniu. Pięćdziesiąt dwie wpłaty, na koniec $1,378. Rozpowszechniło się, bo zaczyna się absurdalnie łatwo. Zawodzi, bo kończy się absurdalnie trudno — ostatnie pięć tygodni wymaga $250, w grudniu, gdy nikt nie ma $250.

Trzy zmiany sprawiają, że to wyzwanie, które ludzie faktycznie kończą.

1. Odwróć je

Odkładaj $52 w pierwszym tygodniu i $1 w 52. tygodniu. Suma jest ta sama, $1,378, ale krzywa wysiłku biegnie we właściwą stronę: ciężkie tygodnie wypadają w styczniu, gdy determinacja jest wysoka, a wyciąg z karty kredytowej za grudzień to świeże wspomnienie, a ostatni miesiąc roku wymaga już tylko drobnych. W każdej nieformalnej ankiecie na ten temat, jaką widzieliśmy, osób, które kończą wersję odwróconą, jest znacznie więcej niż tych, które kończą wersję klasyczną. Wydrukuj odwróconą siatkę i odłóż klasyczną.

2. Dopasuj skalę do celu, nie do tradycji

$1,378 to liczba, której nikt nie wybrał — to po prostu wynik arytmetyki. Pomnóż każde pole przez 2, a wyzwanie odłoży $2,756. Pomnóż przez 5, a odłoży $6,890 — rozsądny fundusz awaryjny dla wielu gospodarstw domowych, przy najwyższym tygodniu na poziomie $260. Pomnóż przez 0.5 dla studenta z ciasnym budżetem. Wartość tkwi w strukturze, nie w kwotach. Zdecyduj, na co jest ta pula, podziel cel przez 1,378, i to jest Twój mnożnik.

3. Wbuduj nadrabianie zaległości

Każdy plan choć raz zostanie przerwany. Klasyczne wyzwanie nie ma odpowiedzi na pominięty tydzień poza poczuciem winy, a to właśnie tam kończy się większość wyzwań. Rozwiązaniem jest śledzenie pominiętych tygodni jako kwoty do nadrobienia: jeśli tydzień 14 (powiedzmy $39 w planie odwróconym) zostaje pominięty, zamienia się w pozycję $39, którą można zapłacić w dowolnym późniejszym tygodniu, a nie w przerwaną serię. Wyzwanie z kolumną nadrabiania przetrwa zły miesiąc; bez niej — nie.

Jak wyzwanie wpisuje się w resztę finansów

Pula z wyzwania na 52 tygodnie to jedna pula. Powód, dla którego oszczędności zdają się nigdy nie rosnąć, jest taki, że większość ludzi ma siedem częściowo zasilonych puli — naprawy samochodu, wakacje, prezenty, roczne ubezpieczenie, nowy laptop — a te same pieniądze wciąż wędrują między nimi. Lekarstwem są fundusze celowe (sinking funds): nazwana pula na każdy przyszły wydatek, z celem, datą i kwotą miesięczną. Wyzwanie to świetny fundusz celowy dla celu bez ustalonej daty; nie powinno zastępować tych z datą.

Kilka drobnych nawyków to uzupełnia. Dzień bez wydatków — dzień, w którym nic nie idzie na zachcianki — warto liczyć; licznik rośnie, gdy ktoś patrzy. Słoik na zaokrąglenia (zaokrąglaj każdy zakup w górę do pełnych $5 i odkładaj różnicę) dokłada $20–40 miesięcznie bez żadnej decyzji. Żaden z nich nie zastępuje wyzwania; oba sprawiają, że sobotni przegląd jest ciekawszy.

Sobotni przegląd

Raz w tygodniu, jedna liczba: wszystko odłożone we wszystkich pulach razem. Potem trzy pytania. Czy tygodniowa wpłata do wyzwania się odbyła? Czy każdy fundusz celowy trzyma tempo względem swojej daty? Która pula zostanie zasilona w pełni jako następna? To ostatnie pytanie ma większe znaczenie, niż się wydaje — fundusz, który osiąga cel, to małe, widoczne zwycięstwo, a kolejny fundusz przejmuje po nim kwotę miesięczną.

Arkusz Sinking Funds & Savings Challenges prowadzi wyzwanie na 52 tygodnie w wersji klasycznej lub odwróconej z mnożnikiem, seriami i nadrabianiem zaległości, do kilkunastu funduszy celowych z paskami postępu i liczbą miesięcy do celu, plus słoik na zaokrąglenia i licznik dni bez wydatków — wszystko zebrane na stronie sobotniej. Savings Challenge Binder to wersja do druku: obie siatki na 52 tygodnie, sześć kart funduszy z polami do kolorowania, kalendarz dni bez wydatków i strona słoika.

Zacznij od wersji odwróconej, w styczniu, z mnożnikiem, który sam wybrałeś. To trzy z czterech problemów rozwiązane, zanim padnie pierwsza wpłata.