Kula śnieżna czy lawina: która metoda spłaty długów daje Ci datę — i jak wybrać w pięć minut

Każdy plan spłaty długów jest w gruncie rzeczy taki sam: płacisz każde minimum, całą nadwyżkę kierujesz na jeden dług, a gdy ten dług zniknie, jego minimum przechodzi na kolejny. Jedyną decyzją jest kolejność. Kula śnieżna (snowball) sortuje długi według salda, od najmniejszego. Lawina (avalanche) sortuje według oprocentowania, od najwyższego. Ludzie kłócą się o to, jakby to była religia. To arytmetyka, i to niewielka.

Ile te dwie kolejności naprawdę kosztują

Weźmy cztery długi: kartę sklepową na $900 przy 24%, kartę kredytową na $3,200 przy 21%, kredyt samochodowy na $6,500 przy 7% i rachunek medyczny na $1,400 przy 0%. Minimalne raty razem to $330 miesięcznie; masz dodatkowe $250.

Lawina atakuje najpierw kartę na 24%, potem kartę na 21%, potem kredyt na 7%, na końcu rachunek na 0%. Dług znika po około 36 miesiącach, a suma odsetek to około $1,700.

Kula śnieżna atakuje najpierw kartę na $900, potem rachunek na $1,400, potem kartę na $3,200, na końcu kredyt. Dług znika po około 37 miesiącach, a suma odsetek to około $1,950.

Różnica to jeden miesiąc i około $250 rozłożone na trzy lata. To typowa rozpiętość: lawina wygrywa na papierze o kilka procent, a im bardziej różnią się oprocentowania, tym większa jej przewaga. Kula śnieżna wygrywa czymś, czego matematyka nie pokazuje — pierwszy dług znika po czterech miesiącach zamiast po dziesięciu, a ludzie, którzy widzą, jak saldo spada do zera wcześnie, częściej kontynuują plan.

Zasada wyboru

Zadaj sobie jedno pytanie: czy kiedyś już zaczynałeś plan spłaty i go przerywałeś?

Jeśli tak, wybierz kulę śnieżną. Odsetki, które „tracisz”, to cena planu, który faktycznie doprowadzisz do końca — i jest to niska cena. Jeśli nie — jeśli jesteś osobą, która potrafi patrzeć, jak duża liczba powoli maleje, nie tracąc wiary — wybierz lawinę i zatrzymaj te odsetki u siebie.

Warto znać też trzecią opcję. Sortuj według oprocentowania, ale jeśli jakiś dług da się spłacić w mniej niż dwa miesiące, weź go na pierwszy ogień niezależnie od kolejności. Zyskujesz wczesne zwycięstwo i tracisz na tym prawie nic. Większość arkuszy kalkulacyjnych da się tak ustawić jako lawinę z ręczną zmianą kolejności w kolumnie porządkującej.

Liczba, która ma większe znaczenie niż kolejność

Bez względu na to, którą kolejność wybierzesz, to nadpłata przesuwa datę spłaty. W przykładzie powyżej podniesienie nadpłaty z $250 do $350 skraca plan o osiem miesięcy i oszczędza więcej odsetek, niż kiedykolwiek dałaby zmiana metody. Anulowanie jednej subskrypcji i dołożenie jej do nadpłaty daje więcej niż tydzień czytania artykułów porównawczych.

Dwie zasady sprawiają, że nadpłata się utrzymuje. Po pierwsze, zautomatyzuj ją w dniu wypłaty, żeby odchodziła, zanim ją zobaczysz. Po drugie, gdy dług zostanie spłacony, nie pozwól, żeby jego minimalna rata wróciła do wydatków — to przeniesienie jest całym silnikiem obu metod.

Skąd wiesz, że trzymasz się planu

Plan to harmonogram: w tym miesiącu tyle na ten dług, a saldo po nim wynosi tyle. Comiesięczna kontrola jest prosta: czy rzeczywiste saldo zgadza się z saldem z planu na ten miesiąc? Jeśli jest wyższe, albo pominięto minimalną ratę, albo skurczyła się nadpłata. Jeśli jest niższe, wydarzyło się coś dobrego — utrzymaj to.

Arkusz Debt Payoff Ritual buduje ten harmonogram za Ciebie: wpisujesz do dwunastu długów z saldem, oprocentowaniem i minimalną ratą, wybierasz kulę śnieżną albo lawinę oraz kwotę nadpłaty, a arkusz generuje plan miesiąc po miesiącu na 120 miesięcy, z obsłużonym każdym przeniesieniem, policzonymi zaoszczędzonymi odsetkami i datą wolności od długów. Strona na początek miesiąca pokazuje jedną liczbę — datę — i trzy werdykty: czy każda płatność się odbyła, czy nadpłata trafia na właściwy dług, czy suma spada tak szybko, jak zakłada plan. Jeśli wolisz robić to na papierze, Debt Payoff Binder to ten sam plan w wersji do druku, z termometrem do kolorowania.

Wybierz kolejność już dziś. Potem znajdź dodatkowe $50 na nadpłatę. Ta druga decyzja ma większe znaczenie.